• Prethodna
• 1 of 5
• Sledeća

            Vršačku kulu, po predanju podigao jeĐurađ Branković (1439), na Breguiznad grada, na399 mnv. U narodnom pamćenju poznatiji kao Đurađ Smederevac, jer je izgradio i utvrdio grad Smederevo, u čijoj je okolini zasadio vinograde, kao i na svojim posedima u Ugarskoj - Tokaju, Aradu i Šomođu. Da li zbog ljubavi prema vinogradima i vinu, arhitektonske sličnosti sa Smederevom, verovalo se da je podigao i Vršačku Kulu.

 Nova saznanja istraživača Gradskog muzeja iz Vršca upućuju da je objekat podignut još 1323. od strane Ugara, kao jedna od odbrambenih utvrda koja je služila i u osmatračke svrhe, s obzirom da se sa nje vidi Panonska ravnica i da je podignuta u periodu kada su ovim prostorom prolazila mongolska plemena. Tu ulogu imala je do potpisivanja Karlovačkog mira, a nakon toga kao mesto okupljanja u kojem je boravilo 20-tak vojnika sa zapovednikom.
Od 2009-2015. rađeni su obimni radovi rekonstrukcije, sanacije i adaptacije pod nadzorom Pokrajinskog zavoda za zaštitu spomenika kulture. Zvanično otvaranje upriličeno je na Dan grada 29. maja i slavu Eparhije banatske, na Dan Svetog Teodora, episkopa Vršačkog. Pored potpuno obnovljene Donžon (Branič) kule, elegantne trospratne građevine pravougaone osnove visoke 20m, radovi su nastavljeni na još nekoliko objekata (polukružnoj kuli, bedemu, cisterni za prikupljanje kišnice, peći). Odžak koji se može videte na maketi postavljenoj na poslednjoj etaži zamka (danas Muzeja), navodi na zaključak da se u njemu boravilo tokom cele godine. Muzej u Kuli, sa nekoliko stalnih postavki podeljenih na ključne  perioda razvoja utvrđenja (srednjovekovne srpske despotovine, ugarskog, kasnije i turskog prisustva) danas privlači brojne turiste. Vršačka kula sa utvrđenjem, spomenik je kulture od velikog značaja i pod zaštitom države još od 1948. godine.Vršačke planine         
            Vršačke planineVrščani smatraju privilegijom, jer kao integralni deo grada, najvažnija su stanica za odmor, rekreaciju i razonodu. Vršačke planine sunajstariji planinski masiv u Panonskoj niziji (pripadaju Rodopima), i u vreme kada je Panonska nizija bila pod vodom, njegovi vrhovi iznad 400m, su bila ostrva. Pružaju se u pravcu istok-zapad, u dužini od 19km, sa najvećom širinom od 8km. Obuhvataju površinu od 170km², od čega je u Srbiji 122, dok susrednoj Rumuniji pripada 48km². Zbog jedinstvenog položaja, raznovrsnosti flore i faune, vidikovaca, atraktivnih pejzaža, Vršačke planine su zbog svojih posebnih odlika 1982. proglašene Parkom prirode, a 2005. Skupština opštine Vršac donela je odluku o zaštiti predela izuzetnih odlika.Mada je reč o tzv. “krovu Vojvodine”, sa najvišim Guduričkim vrhom (641m), Vrščani ga odmila zovu i Bregom. Sa brojnih vrhova - vidikovaca pruža se nestvaran pogled na grad, Vojvodinu i Rumuniju. Kroz planinu vodi 62 km uređenih i obeleženih pešačkih i biciklističkih staza, različitih težina. Jedno od najatraktvinijih mesto za fotografisanje nalazi se kod kluba ektremnih sportova “Izazov”. Tu su i brojna seoca, od kojih svako nosi poseban šarm.
Na južnim padinama nalazi se srpski srednjovekvoni manastir Mesić. Iako podaci govore da je manastir osnovan 1225., i ove godine bi obeležio 800 godina od osnivanja, istorijski podaci govore da ga je osnovao učenik Svetog Save, Arsenije Sremac., i bio njegov prvi iguman. Manastir Mesić, jedan je od najznačajnijih srednjovekvonih srpskih manastira i najstariji, ujedno i najveći u Banatu. O njegovoj burnoj istoriji svedoči nekoliko slojeva fresaka. U njemu se čuva i čudotvorna ikona Bogorodice “Dostojno jest”, iz 1803. godine koju je, kako se pretpostavlja, doneo neki ruski hodočasnik sa Svete Gore.
Na severnim padinama u blizini Malog Središta nalazi se manastir Središte, važno mesto vere i kulture, koje je u XV veku podigao Jovan Branković, sin Stefana slepog, unuk Đurđa Brankovića posvetivši ga Svetim Arhangelima Mihailu i Gavrilu. Godine 1777. je zakonom od crkvenim reformama Marije Terezije ugašen. Kada je utihnuo monaški život, manastir su koristili stanovnici Manastirskog Prnjavora narednih 11 godina kao parohijski dom, do upada Turaka, kada je opljačkan i zapaljen. Godine 1995. započeta je obnova ove svetinje blagoslovom episkopa banatskog Hrizostoma Stolića. (Ljubomir Popov turistički vodič)