Svake godine u vreme Dana berbe grožđa u Vršcu, trećeg vikenda u septembru, Turistička organizacija Vršca (TOV) organizuje “Vinski put” - turu do vinskog sela Gudurice, uz stručno vođenje Milene Maksimović - nezamenjivog vodiča kroz skrivene dragulje i nove trendove. Ove ture su ekskluzivna prilika da se obiđu neke od čuvenih guduričkih vinarija, ali i upozna mesto i njegova okolina, uz priče o istoriji i značaju vinske kulture u njoj.

            Milenina priča, svake godine pričana iz drugog ugla i dopunjena detaljima, ovoga puta obuhvatila je vreme “od kada Vrščani sade i gaje vinograde i od njih lepo žive”.

            - Na drugom vrhu od grada nalazi se Vršačka kula, danas Vršački zamak, jer su u međuvremenu otkriveni ostaci drugih građevina - čitavog kompleksa koji se nadvijao nad gradom. Sa Kule/Zamka pruža se jedinstven pogled sa visine na grad, neobičan za Panonsku ravnicu, koji u obliku potkovice okružuje Gudurički breg/vrh (641mnv), najviši u Vojvodini, u pravcu sever-zapad-jug, po obodima Vršačkih planina, koje se većim delom nalaze na teritoriji Reublike Srbije. a manjim Republike Rumunije. I sve što je iznad 300 mnv zakonom je zaštićeno, jer se pretpostavlja da su u vreme Panonskog mora to bila ostrva na kojima je sačuvano nekoliko reliktnih biljnih vrsta koje se  nalaze u Crvenoj knjizi Srbije. U te zone stroge zaštite ne uzlazi se bez dozvole Zavoda za zaštitu prirode. Zanimljivo je i da po Vršačkim planinama vode staze i preko 250 godina stare, kojima se Vrščani i danas služe, brinući o svom zdravlju. Još jedan benefit Vršačkih planina je jedinstvena ruža vetrova, koja stvara izuzetnu mikroklimu i prečišćava vazduh iznad banatske ravnice. Nekada nije najprijatnije za život zbog njihove snage ali s druge strane, mi, Vrščani, srećni smo jer imamo vazduh među najčistijim u Evropi. Ima tačaka na planini koje se smatraju lekovitim i tu su se leti, u vreme Druge, Titove Jugoslavije (1943-1992) od velikog kašlja lečila deca, i prepisivala se terapija - tri puta dnevno šetnja šumom.
Gudurica, danas selo, nekada sa statusom opštine, bilo je vrlo uređeno, razvijeno i poznato isto koliko i Vršac - po dobrom vinu. To nije slučajno, jer se Gudurica nalazi ispod najboljih parcela za uzgoj vinove loze, na severnom delu Vršačkih planina, ispod 300m, koji se smatra najboljim za uzgoj grožđa na ovim terenima. To je hladnija strana i ima više izmrzavanja, ali prinosi koji dolaze sa ove strane, bez obzira na negativne momente, zbog specifične mikroklime, grožđe je najslađe. Od pre nekoliko godina u Gudurici se početkom februara održava festival “Dani mladih vina”, uvećava se broj vinarija, stare se modernizuju. A sve je počelo dolaskom nemačkih vinogradara iz Alzasa i drugih zapadnih regija, koji su Guduricu pretvorili u „vinsku prestonicu“ Banata.
Nakon odlaska Turaka i sklapanja Požarevačkog mira 1719., austrijske vlasti započinju plansku kolonizaciju ovog dela Vojvodine sa ciljem da se močvarni i opusteli predeli Vršačkog gorja privredno obnove, a za to su bili potrebni stručni ljudi. Doseljenike je predvodila porodica Johana Tecla, koji je u Gudurici izgradio prvi vinski podrum, danas Podrum prijateljstva. Nemci su sa sobom doneli napredne metode uzgoja vinove loze, obrade zemljišta i čuvanja vina u hrastovim buradima i vinskim podrumima. Tradicija koju su ovi doseljenici započeli pre više od tri veka održala se i danas, pa je Gudurica i u modernim okvirima prepoznata kao autentično vinsko selo u kojem se skoro svako domaćinstvo bavi vinogradarstvom.
            Po predanju vinova loza je ovde izrasla iz štapa Sv. Save, koju su doneli njegovi učenici na čelu sa Arsenijem Sremcem, drugim srpskih arhiepiskom. Naučna javnost smatra da je vinova loza na ovim prostorima prisutna od imperatora M.A.Proba (III vek) koji je obnovio vinogradarstvo, počev od Šuljamačke glavice (kraj Sirmijuma u kojem je stolovao) i da je to dotaklo i prostore Vršačkih planina, sa oboda Rimskog carstva. Nakon “zlatnog doba”, 1888. u Vršac, nešto ranje i u većem delu Evrope, dolazi buba Filoksera koja žive u tlu vingorada i hrani se korenom vinove loze. U momentu kada dolazi do Gudurice, ovaj kraj je bio među prvim proizovđačima vinove loze u Evropi. Kada su na zapadu vinogradi bili zaraženi i kada je Evropa “čekala” vina iz ovih krajeva, cena vina na evropskim berzama određivala upravo prema ceni vina iz Gudurice. Sreća nije trajala dugo jer je filoksera i ovde pojela čitave vinograde. Ostalo je nešto autothonih sorti u selu Šušara, u Deliblatskoj peščari, jer buba ne može da preživi u pesku. Jedini lek za vinograde je bio da se na američku podlogu kaleme naše sorte i kompletni vinogradi iznova podignu. Trebalo je desetak godina da se loza oporavi ali nikada više nije zauzela površine koje je imala pre filoksere. Nakon toga, vinogradarsvo i vinarstvo prekida Prvi svetski rat, ali pre toga Vrščani su uspeli da naprave dva vinska sajma u Gradskom parku, u Vršcu, gde se od ove, 2026. ponovo održava manifestacija “VinoFest”, prvog vikenda u julu. Centralno mesto svih festivalskih događanja je čudesna Fontana, kultno mesto odrastanja stanovnika grada više od 130 godina. Fontanu je poručilo Udruženje ljubitelja parka iz Salmove livnice gvožđa u Blanskom (Moravska), današnjoj Češkoj. Koštala je 720 forinti, a vodeni mlaz dostizao je visinnu od 14 metara.
            Svu tu bogatu tradiciju Vrščani su saželi u nekoliko manifestacija koje TOV organizuje tokom godine. Najveća su Dani berbe gtožđa, kada se evociraju sve one uspomene koje su bile zamajac u razvoju ovdašnje privrede. Vinogradarstvo je bilo toliko jako i rasprostranjeno da je uticalo na sve ostalo: bačvare, kovače, šnajdere, pekare, zidare…, sve ono što jedna razvijena sredina treba da ima. Inicijalno je Vršac, zahvaljujući vinarstvu i vinogradarstvu doživeo uspon pa je 1804., u vreme Prvog srpskog ustanka, dobio Povelju o slobodnoj trgovini koja je pomogla dalji razvoj grada, a 1817. i Povelju Sobodnog carskog grada.