Predstavnici novobečejske opštine dobili su priliku da na manifestaciji “Open Days 2012.” održanoj u Briselu, budu domaćini večeri na predstavljanju Vojvođanskog regiona i predstave projekat Pristaništa na Tisi, kao jedan od razvojnih prioriteta njihove opštine i regiona u narednom periodu.

Novobečejcima su pomoć u ulozi domaćina pružili predsednik Vlade AP Vojvodine Bojan Pajtić, kao i prethodni predsednik opštine Novi Bečej, a sadašnji potpredsednik Skupštine AP Vojvodine Milivoj Vrebalov, u čijem je mandatu projekat pristaništa i pokrenut. Organizatori “Open Day” su Direktorat za regionalnu politiku Evropske komisije i Komitet regiona, sa ciljem umrežavanja evropskih regiona, koji okuplja preko 6.000 predstavnika lokalnih, regionalnih i državnih organa.
Danas, na celom toku Tise kroz Srbiju ne postoji ni jedno pristanište za brodove, pa je ideja Novobečejaca time atraktivnija. Planirana izgradnja pristaništa sa svim neophodnim servisnim objektima imala bi veliki značaj i u turističkom i u privrednom smislu za ceo region. Ova ideja je već naišla na pozitivne komentare potencijalnih kako domaćih tako i evropskih partnera.
Ideja Novobečejskog pristaništa ima duboke korene u istoriji ove varoši.Naime, prvi pisani izvori u kojima se pominje Bečej potiču iz XI veka i odnose se upravo na pristanište, mesto gde se reka prelazila uz pomoć skele, a koja je saobraćala do kraja XX veka.
Bečejska tvrđava podignuta je u periodu između 1300. do 1320. godine od strane konventa krstaša u Sekešfehervaru kao tipičan srednjovekovni grad na vodi odbrambene funkcije, koju je s imala do 1701. Godine, kada su, prema odlukoma Karlovačkog mira (1699) srušena sva utvrđenja na Tisi. Ostaci temelja utvrđenja, radi bezbedne plovidbe, minama su dalje razrušeni 1911. godine. Godine 1331. godine, za vladavine kralja Roberta, Bečej je postao prvi kraljevski slobodan grad u Banatu.
Poraz u Maričkoj i Kosovskoj bici, primorao je Srbe da se u borbi protiv Turaka oslanjaju na Ugarsku. Godine 1404. sklopljen je savez između Stefana Lazarevića i kralja Žigmunda Luksemburškog, kojim se despot obavezao na vernost Ugarskoj, a za uzvrat dobio na „uživanje“ neke gradove i titulu župana Torontalske županije sa sedištem u Bečeju. Za despotom u ove krajeve doseljava se srpsko stanovništvo i veliki deo srpske vlastele, tako da je ugarski sabor 1439. godine zabranio dalje doseljavanje „stranaca“ u Bečej i okolinu. Sedište Torontalske županije nalazilo se u Bečeju do turskog osvajanja 1551. godine.
Posle Požarevačkog mira (21. jul 1718.), Austriji je, između ostalog, pripao i Banat, što je uslovilo povraćaj Bečejaca, koji su pod najezdom turske vojske prebegli u Bačku, ali sada ovo naselje dobija ime Novi Bečej, a onaj u Bačkoj, Srpski i kasnije Stari Bečej. U to vreme u Bečeju su živeli isključivo Srbi koji su 1731. godine (Lazara Mečlića „Čari prošlih dana“, 1988.) podigli pravoslavnu crkvu, u narodu poznatu kao„Manastir”, posvećenu uspenju Presvete Bogorodice. Smatra se da je na tom mestu, još za vreme Turaka, postojao pravoslavni manastir, te se po nje­mu današnja crkva i zove manastir.
Zahvaljujući svom izuzetnom položaju na Tisi, Novi Bečej beleži brz razvoj trgovine, i krajem XVIII pa do izgradnje železnice u drugoj polovinin XIX veka, predstavlja glavnu luku za transport žita. Zahvaljujući bogatoj okolini i činjenici da sa banatske strane na Tisi nije bilo drugog pristaništa do onog u Novom Kneževcu, čitav severno banatski kraj koristio je Novobečejsko pristanište.
Zapis Fenyes Eleka iz 1851. godine govori o tome da je Novi Bečej najveće mesto za trgovinu žitom na levoj obali Tise i da visoki tornjevi prvoslavnog i katoličkog hrama, te visoki magacini za žito, građeni od čvrstog materijala, daju izuzetno lep izgled. Pred dvorcem veleposednika uz visok nasip na obali Tise, nalaze se drvoredi i šetalište, kej sa prilazima skeli, vezom sa bačkom stranom. Za Novi Bečej  najveći značaj ima trgovina žitom. “Iz Austrije, Mađarske, Hrvatske, značajnijih gradova-luka Sredozemnog mora dolazi po nekad i do 100 trgovaca. Brodovi koji odlaze natovareni teretom žita broje i po trista brodova godišnje, od kojih najmanji imaju nosivost hiljadu, srednji dve do tri hiljade, a veliki brodovi do šest hiljada centi robe (1 centa=56 kg), koju prevoze uglavnom u Peštu i Győr, Beč, manje u Hrvatsku: Sisak i Karlovac, i odatle suvim putem u Rijeku i Ljubljanu. Posle trgovine žitom, dolazi trgovina duvanom, ali i manja trgovina stokom i vinom. U novobečejskim vinogradima ubere se godišnje toliko grožđa da se dobije oko dve i po hiljade akova (akov 00,54 hektolitara) slabog vina.“
Statstike govore da je Novi Bečej bio najprometnija pristanište na reci Tisi. Desetak šlepova se svakodnevno utovaralo i istovaralo. Vršio se utovar pšenice i kukuruza, crepa, brašna, voće, povrća i druge robe koja se proizvodila u čitavom severnon Banatu. Prema podacima Plovidbe na rekama i kanalima Kraljevine Jugoslavije iz 1929. godine, iz novobečejskog pristaništa je otpremljeno 26.444 tona žitarica i 28.380 putnika. Pored putničkog broda mala lađa, „Jelena“, koja je 7-8 puta saobraćala u toku dana između Novog i Starog Bečeja (11. septembra 1931. godine iz vedrog neba na Novi Bečej spustila se nezapamćena oluja. Tom prilikom srušen je crkveni toranj i prevrnula se mala lađa sa tridesetak žrtava. Kao spomen na taj dana nastala je pesma „ Plovila je lađa, i u lađi Mlađa...“). Tri puta nedeljno je saobraćala velika lađa, na liniji Senta-Beograd i obratno.
Značajnu ulogu u povezivanju Banata i Bačke imala je i sklela s kojom se prevozili putnici, ali i zaprežna kola, koja je saobraćala i danju i noću, ali uvek bila „parkirana“ na banatskoj strani, gde se nalazila i skeledžijina kućica.
Velika frekfentnost novobečejske luke uticala je i na razvoj mesta. Za rad na pristaništu bilo je stalno angažovano 30 radnika tzv. vagandžija (verovartno tako nazvanih po staroj meri za težinu, vagonu koji je iznosio 50 kg, dok drugi smatraju da se po istovaru roba merila, vagala, pa su se i radnici koji su to radili nazivali tako).
Novi Bečej i Vranjevo (prema popisu iz 1931. godine) imali su 16.350 stanovnika, između Kikinde sa 28.000 stanovnika, Velikog Bečkereka sa 32.000 i Starog Bečeja sa 20.500 stanovnika zahvaljujući Tisi bio je vrlo živ i prometan grad. Novi Bečej je imao dva bioskopa, 24 kafane i pet u Vranjevu, i sve su dobro radile (naročito one u koje je svraćalo mađarsko stanovništvo – kubiški); tri godišnja vašara i svake srede po jedan; šest fijakerista i tri auto-taksija, sakadžija za raznošenje vode po kućama; prvu privatnu gimnaziju u Banatu (1924) punog naziva “Privatnu s pravom javnosti mešovita puna realna gimnazija u Novom Bečeju”; veliku oranžeriju - staklenu baštu za proizvodnju ranog povrća, tri banke, dve električne centrale (vranjevačku i novobečejsku, 1926 i 27. godine), tridesetak „kuća za zabavu“. Za razliku od danas, Tisa je bila bogata ribom pa je 10 porodica živelo samo od ribarenja.
Reka Tisa, u neko drugo vreme, nije bila samo „ukras grada“ nego „žila kucavica“ čitave oblasti. Danas na celom toku Tise kroz Srbiju nema pristaništa, što se pominje kao najveći problem plovnih reka u jugoistočnoj Evropi. Tisa je reka koja protiče kroz pet zemalja, ali se međunarodni brodovi ne zaustavljaju, jer nemaju gde da pristanu. Izgradnja pristaništasa pratećim objekatima, pre svega stanicama za snabdevanje brodova gorivom, imala bi dalekosežni afirmativni eho na razvoj lovnog, banjskog, zdravstvenog i nautičkog turizma kao i na ukupni razvoj Novog Bečeja i severnobanatskog regiona.