Na planeti zemlji je 1800. godine živelo milijardu ljudi. Sto trideset godina kasnije rodio se 2 milijarditi Zemljanin. Samo 30 godina kasnije, na zemlji je bilo 3 milijarde ljudi, a 1976. godine 4 milijarde. Za petomilijarditog Zemljanina proglašen je, za vrijeme Univerzijade u Zagrebu, 11. jula 1987. Matej Gašpar iz Zagreba, a njegov rođendan je proglašen Danom svetske populacije. Kao simbol nade i novog rađanja UN, na čelu sa Kofi Ananom, da dečak Adnan Mević, rođen u Sarajevu, 12. oktobra 1999. bude 6 milijarditi stanovnik zemlje, Sedmomilijarditi stanovnik Zemlje je devojčica rođena 31. oktobra 2011. godine u Manili (Filipini), Danika Mej Kamačo.

Ni osmo i deveto milijarditi stanovnik se zasigurno neće roditi u Srbiji. Istraživanja nedvosmisleno potvrđuju da obazovaniji parovi imaju manje dece. U Srbiji to nije osnovni razlog bele kuge. Specifična kao i po mnogo čemu, u Srbiji ima oko 240.000 ljudi koji su nepismeni, 350.000 odraslih ljudi ne zna da se potpiše, a 1,3 miliona nije završilo osnovnu školu, oko milion ljudi nije potpuno pismeno, skoro 50% stanovništva ima samo osnovnu školu ili su funkcionalno nepismeni.
Procenjuje se da će broj stanovnika od 9 milijardi dostići 2046. godine.
Najmnogoljudnije države su NR Kina (1.350.000.000, što je 19,5 % svetske popukacije), Indija, SAD, Indonezija, Brazil, a najbrojnija evropska država, Rusija sa 143 miliona stanovnika, zauzima osmo mesto na svetskoj lestvici, dok je Nemačka sa 81 milion na petnaestom mestu. Najmanja država na svetu je Vatikan sa 829 stanovnika.
A šta je sa gradovima?
Glavni grad Japana, Tokio, najnaseljeniji je grad na svetu sa 34 miliona stanovnika, uključujući i stanovništvo Jokohame, Kavasakija i Saitane, sledi Seul, sa neverovatnom gustinom naseljenosti: 17.288 stanovnika po kvadratnom kilometru, sa ukupno 24 miliona i 400 hiljada stanovnika. Pedesetih godina prošlog vijeka, Meksiko Siti je imao oko tri miliona stanovnika, a danas u njemu živi oko 23 miliona i 400 hiljada stanovnika, što čini jednu petinu populacije cijelog Meksika. Skoro 23,2 miliona stanovnika živi u Delhiju, jednom od najznačajnijih kulturnih i političkih centara Indije. Sa ukupnim brojem stanovnika od 22,8 miliona, od čega 13,8 miliona živi u urbanom području, Mumbaj je jedan od najbogatijih gradova u Indiji. U Njujorku živi oko 22 miliona stanovnika, a za njim slede Sao Paolo (Brazil), Manila (Filipini), Šangaj (kina), Peking (Kina) Najmnogoljudnija prestonica Starog kontinenta je Moskva sa 13,5 miliona stanivnika, i u ukupnom poretku zauzima osamnaesto mestu, slede Istambul sa 12,4 miliona i London sa 12,3 miliona stanovnika. Argentinski grad Buenes Aires, zauzima sedamnaesto mesto sa 13. muliona 800 hiljada stanovnika.
Film Gustava Tareta „Zidovi koji nas dele“ (iz 2011.) glavni akter započinje upečatljivim monologom o svom gradu:
-Buenes Aires raste neobuzdan i nesavršen. Prenaseljen grad u retko naseljenoj zemlji. Grad u kome se gradi hiljade i hiljade zgrada bez ikakvog kriterijuma. Pored visoke niska, pored zgrade racionalističke tradicije iracionalna, pored one u francuskom stilu neka bez ikakvog stila. Ove nesavršenosti savršeno oslikavaju nas, naše estetske i moralne nesavršenosti. Ove zgrade koje prkose svakoj logici, primer su lošeg planiranja kao i naši životi. Nemamo pojma kakvi će da budu.
Živimo kao da nam je Buenes Aires usputna stanica. Stvorili smo tzv. kulturu podstanara. Zgrade su sve manje da bi bilo mesta za druge još manje. Stanovi se vrednuju po broju soba. Od petosobnih sa terasom, sobom za igru, sobom za poslugu i ostavom, do jednosobnih tzv. „kutija za cipele“. Kao i sve ostalo što je namenjeno ljudima, zgrade se prave tako da se međusobno razlikujemo. Postoji prednja i zadnja fasada, stanovi više i niže klase. Povlašćene prepoznajemo po slovu A, ponekad i B. Što je slovo bliže kraju abecede to je stan gori. Obećani pogled i osvetljenost retko kad odgovaraju realnosti.
Šta očekivati od grada koji je okrenuo leđa svojoj reci? Ubeđen sam da raskidi i razvodi, nasilje u porodici, previše TV stanica, nedostatak komunikacije, bezvoljnost, dosada, depresija, samoubistvo, neuroze, napadi panike, gojaznost, ukočenost, nesigurnost, hipohondrija, sedenje i sedeći način života idu na dušu arhitektama i građevinarima. Sve to, osim samoubistva, moje su boljke“.
Šta više reći o bezličnim gradovima, sve većim i sa sve više duša, koji su saterani u iste, bezlične zgrade, u stanove koji liče jedan na drugi, velelepne tržne centre indentične u svakom od tih megalopolisa...
Srbija za sada ima samo jedan milionski grad – Beograd. Da li će i koliko ići u korak sa svetskim razvojnim trendovima, ipak, zavisi od ljudi koji u njemu žive i koji ga vole. Volimo naš grad i sve ono svoje, naše, koje smo ugradili u njega i na taj način učinimo pokušaj da sačuvajmo njegovu posebnost i njegovu dušu.
Da ne bude zabune: Beograd sigurno nisu njegovi splavovi, šoping molovi, šljašteće poslovne zgrade. Beograd je vekovno trajanje i vidljive promene, dobre i manje dobre ispisane stranice istorije i ljudi-stanovnici grada do kojeg im je stalo. To su i mirisi reke, ukusi tradicije, beogradske pijace, njegovi boemi i svi oni ljudi koji svakodnevno žure, jure nemajući kada da uživaju u njemu.