Prvi imenom poznat poslastičar u Novom Sadu bio je Nemac Gabrijel (Gavrilo) Rajhard koji se 1820. godine doselio iz Osijeka. Od tog perioda, pa sve do kraja Prvog svetskog rata, Novosađani su posećivali tri poslastičarnice, a slatkiše, posebno sladoled, su nudili i ulični prodavci, mahom Italijani. Jedan od prvih majstora za sladoled u Novom Sadu bio je Italijan Bartolomeo Kolombo. Kod „Šula“ u Glavnoj ulici se išlo na torte, a kod „Kitke“ u Jevrejskoj na minjone.

Najstarija novosadska poslastičarnica se nalazila u kući kod Gvozdenog čoveka koju je krajem XIX veka preuzeo poslastičar Haker trudeći se da održi i renome prethodnikovih čuvenih krempita. Radnju je od Hakera 1913. godine otkupio Jakob Dornšteter, koji ju je pretvorio u elitnu poslastičarnicu u kojoj se okupljao otmen svet.
Kada je ova najveća poslastičarnica u gradu prešla u državnu svojinu, dobila je ime Moskva, a nakon zahlađenja odnosa sa Sovjetskim Savezom, promenila je ime u Zagreb. Po raspadu bivše Jugoslavije u poslednjoj deceniji XX veka, nazvana je Atina.

Izvor: „Slatki trag prošlosti“, Muzej grada Novog Sada, Zbirka strane umetnosti