Filmsko veče posvećeno Stojanu Aralici, biće održano u Spomen-zbirci Pavla Beljanskog, u četvrtak 5. februara 2015. godine u 19 časova. Povodom obeležavanja 35 godina od smrti umetnika, biće prikazana polučasovna dokumentarna emisija iz serijala Slikari i vajari, koju je prema scenariju istoričara umetnosti Nikole Kusovca, režirao Gojko Škarić, u produkciji Radio Televizije Beograd, 1986. godine.

Emisija dotiče sve bitne segmente života i slikarstva Stojana Aralice (24. decembar 1883 – 4. februar 1980). Život Stojana Aralice se prati od rodne Like, preko studija u Minhenu (1909–1914), kratkotrajne praške etape, pariskog usavršavanja, života u Zagrebu i konačnog prelaska u Beograd 1941, gde osim boravka 1946/48. u Stokholmu, ostaje do kraja života.
Kao i u životnim razdobljima, i u njegovom slikarskom opusu razlikuju se četiri jasno odvojena perioda: minhenski, pariski, zagrebački i beogradski. T
okom školovanja u Minhenu tematski preovladavaju portret i akt, po formi bliski akademizmu i kasnim odjecima secesije.
Kratkotrajnu prevlast forme nad bojom (1922-25), posle dolaska u Pariz (1926), smenjuje period umetničkog sazrevanja.
Neophodno prečišćavanje slikarskog izraza završilo se u sledećem, zagrebačkom periodu (1933–1941), kada se Aralica ponovo uključuje u aktuelne umetničke tokove u zemlji. Postupak blizak fovistima posebno se ističe na primorskim pejzažima - Dubrovnik, Orebić, Korčula.
Najzad, beogradski period, posebno između 1951. i 1959. godine, može se smatrati stvaralačkim zenitom Stojana Aralice. Slikanjem liričnih raspoloženja u širokim, slojevitim namazima, na seriji pejzaža iz Rovinja, Beograda i sve češće Like, izdvojio se iz okvira intimističke slike, da bi je razvio do monumentalne celine opšteg značenja.
Araličino slikarstvo je bilo u stalnom kontaktu sa aktuelnim zbivanjima u evropskoj umetnosti ali, u užem smislu ono, ipak, pripada podneblju naših slikara kolorista, čije stvaralaštvo crpi snagu i inspiraciju s vlastitog, domaćeg tla. Nizom značajnih dela koja je naslikao u godinama posle oslobođenja (1944) doprineo je i daljem razvoju savremene umetnosti druge polovine dvadesetog veka.
Emisija o Stojanu Aralici dopunjena je dokumentarnim snimcima umetnika i reminiscencijama na najznačajnije trenutke njegovog stvaralaštva. Naraciju prati i izbor Araličinih najznačajnijih dela, među kojima su i slike iz Spomen-zbirke Pavla Beljanskog: Voćnjak (1929), Plava kapija (1930), Enterijer (1933), Žena sa slamnim šeširom (1934). Potvrda prijateljstva Pavla Beljanskog i Stojana Aralice koje se razvilo krajem treće decenije XX veka, upravo je činjenica da su Araličine slike bile među prvima koje je Beljanski uvrstio u svoju antologijsku kolekciju moderne umetnosti.